Ruh çağırdıklarını iddia edenler, bazı gafil ve safdil insanları muhtelif ÅŸekillerde aldatmaktadırlar. Bunlardan en yaygını ÅŸudur: Medyum, yani, ruh çağıran kiÅŸi bir masa üzerine birkaç fincan dizer ve birtakım harfler serer. Güya, çağıracağı ruhun ismini söyler. Biraz sonra fincanda kımıldanmalar baÅŸlar, masadan “Tak, tak!..” sesleri yükselir. Bu arada, harfler saÄŸa sola doÄŸru hareket eder. Harflerin kımıldanmasından sözde ruhun suallere verdiÄŸi cevapların belirlenmesine çalışılır.
Ruh çağırma hadisesinin, gerçekten ruhlarla bir ilişkisi var mıdır? Medyumların çağırıp konuştuklarını iddia ettikleri, hakikaten ölmüş insanların ruhları mıdır? Eğer bunlar, ölmüş insanların ruhları değilse, masaya vurarak ses çıkaranlar kimlerdir?
Önce ÅŸunu belirtelim ki, kainatta hiçbir ÅŸey gayesiz, sahipsiz ve başıboÅŸ deÄŸildir. Hiçbir ÅŸey kendi haline bırakılmamış, tesadüfe havale edilmemiÅŸtir. Kainatta canlı-cansız her mahluk bir nizamın esiridir, bir murakabe ve te’sir altındadır. Hiçbir ÅŸey, Cenab-ı Hakk’ın koyduÄŸu ihatalı ve şümullü kanunların hükmünden hariç deÄŸildir.
Hem Cenab-ı Hakk’ın, insan ruhunu, mahlukat içinde en müşerref ve en mükerrem bir mahiyette yaratıp, o ruhu yüksek meziyetlerle süslemesi, kainatı ona teveccüh ettirmesi ve onu kendisine muhatap ve dost olarak seçmesi apaçık gösteriyor ki, onun idaresini ve tasarrufunu, baÅŸka ellere teslim etmez. Birtakım sefih cambazlara bırakmaz.
İnsanın kendi cesedi üzerindeki tasarrufu dahi elinde değildir. Mesela, yediği bir lokmanın, boğazından geçtikten sonra, nasıl taksim edildiğini, her azaya ne kadar dağıtıldığını dahi bilememektedir. Kendi iç alemindeki bunca tasarruftan haberi olmayan insanın, ruhlar üzerinde tasarruf dava etmesi ne kadar gülünç bir iddiadır, tarif edilemez.
Yerde ve gökte ne varsa, hepsi Allah’ın tasarrufu altındadır. Binaenaleyh, ruhlar da kendi iradelerine terk edilmemişlerdir. Onlar kendi iradeleriyle, diledikleri gibi hareket edebilselerdi, belki de, bir kısmı dünyaya bile gelmek istemeyecek, gelse de gitmek istemeyecekti.
Ä°sra Suresi, 85. ayetinde, “Ruh Allah’ın emrindendir” buyurulmaktadır. Ayet-i kerimede apaçık olarak, insan ruhunun, Allah’ın emrinden geldiÄŸi bildirilmektedir. Emr-i Ä°lahi’den gelen bir ruha, hangi kuvvet tesir edebilir ve onda tasarruf sahibi olabilir?
Yine pek çok ayetlerde, insan ruhunun, ölümden sonra da başıboÅŸ bırakılmadığı, ölümle birlikte muhasebesinin de baÅŸladığı beyan edilmektedir. Mesela, Mü’min Suresi, 46. ayette de, “Onlar (kabir içinde kıyamet gününe kadar) sabah ve akÅŸam ateÅŸe arzedileceklerdir” buyurulmaktadır. Bu ayette de açık olarak, kafirlerin kıyamet gününe kadar azap görecekleri bildirilmektedir. Nahl Suresi 32. ayette ise müminler hakkında şöyle buyurulmaktadır: “Bunlar (o kimselerdir ki) melekler ruhlarını en iyi halde alır. Ve onlara: ‘Selam sizin üzerinize olsun. Yaptıklarınızın karşılığı olarak Cennet’e giriniz’ derler.”
Ölümden sonraki haller ve kabir azabı hakkında Hazret-i Resulullah’ın (sav) pek çok hadisleri mevcuttur. Bunlardan birisinde şöyle buyurmaktadır:
“Kabir (herkesin ameline göre) ya Cennet bahçelerinden bir bahçe, veya Cehennem çukurlarından bir çukurdur.”
Demek oluyor ki, alemde, her mahluk gibi, ruh da, başıboş değildir. İnsanın ölümünden sonra ruhu, alem-i berzah denilen kabir aleminde daimi bir murakabe ve muhasebeye tabi tutulmakla, bir kahır veya taltife muhatap olmaktadır.
Ayrıca, şunu da belirtelim ki, alem maddeye münhasır olmadığı gibi, ruh da, yalnız insana münhasır değildir. Ruhani alemler hadsizdir; o alemlerde yaşayan mahluklar da nihayetsizdir. Nitekim, meleklerin, cinlerin, şeytanların, kısacası ruhani varlıkların sayısını ancak Allah bilir.
Åžimdi, bu ruhani varlıkların, “ruh çağırma” iddiası ile irtibatlarının olup olmadığını kısaca tahlil edelim:
Ruhani varlıkların en büyük taifesi meleklerdir. Melekler “Nurdan” yaratılmıştır. Melekler, Allah’a mutlak itaat ederler, zikir, tesbih, ibadet, marifet gibi vazifelerle meÅŸgul olur, hiçbir surette asi olmazlar. O halde, medyumlara haber getirenler melekler olamazlar.
İnsan ruhlarına gelince, bunlar dörde ayrılırlar
1— Peygamberlerin ve Velilerin Ruhları.
2— Şehitlerin Ruhları.
Bu iki gurup ruhların medyumların ayağına gelmeyecekleri açıktır.
3— Günahkar Mü’minlerin Ruhları:
Bu ruhlar, Allah’a ve ahirete inandıkları halde, salih amel iÅŸlemeyerek, sefahete düşüp, günahlara daldıklarından, kabirlerinde azaba maruzdurlar. Bunların, medyumların ayağına gelmeleri hiç düşünülemez. Zira, kendi hesaplarını vermekle baÅŸ baÅŸadırlar.
4— Kafirlerin Ruhları: Bu ruhlar da, kabirde daimi ve şiddetli bir azaba maruzdurlar. İlahi azaba muhatap olan bu ruhları, kim bırakır ki, gelsinler, masaları tıkırdatsınlar?
Öyleyse, medyumların irtibat kurmaları neticesinde, gelip masaya vuranlar kimlerdir?
Bu suale yeterli cevap verebilmek için insanların yaratılmaları ile ilgili hikmetler üzerinde biraz durmakta fayda vardır. Ä°nsan suresinin 2. ayetinde mealen şöyle buyurulmaktadır: “Hakikat, biz insanı birbiriyle karışık bir damla sudan yarattık. Onu imtihan ediyoruz. Bu sebeple onu iÅŸitici ve görücü yaptık…”
Ayetin mealinden açıkça anlaşıldığı üzere, insan bu dünyaya imtihan için gönderilmiştir. Dünya, onun önüne, bir müsabaka yeri olarak açılmıştır. Elmas gibi ruhların, kömür gibi ruhlardan ayrılmaları bu müsabakayı gerektirmektedir. Bu müsabakada iyilerle kötülerin birbirinden ayrılmaları, şeytanların yaratılmasını iktiza eder. Ta ki, şeytanlar beşere musallat olsun, iyilerle kötüler birbirlerinden ayrılsınlar.
Nitekim, ÅŸeytanların hayırdan mahrum ve ÅŸer üzere yaratılmış mahluklar oldukları ve insanlara musallat olup, onları iÄŸfal edecekleri Kur’an-ı Kerim’in A’raf suresinin 11-12. ayetlerinde, şöyle beyan buyurulmaktadır: “Andolsun sizi yarattık, sonra size suret verdik, sonra da meleklere, secde ediniz dedik. Hepsi secde ettiler. Yalnız iblis etmedi, o secde edenlerden olmadı. (Allahü Teala) dedi: ‘Ben sana secde emretmiÅŸ iken seni alıkoyan nedir?’ O da: ‘Ben ondan hayırlıyım, beni ateÅŸten yarattın, onu çamurdan yarattın’ dedi. (Allahü Teala): ‘Öyleyse, oradan hemen in. Sana orada kibirlenmek gerekmez. Hemen çık, çünkü sen alçaklardansın’ dedi. (O da): ‘Bana dirilip kaldırılacakları güne kadar mühlet ver’ dedi. (Hak Teala da): ‘Sen mühlet verilmiÅŸlerdensin’ dedi. (Ä°blis), ‘Öyle ise’ dedi. ‘Sen beni azgınlığa mahkum ettiÄŸin için onları gözetlemek üzere Senin doÄŸru yolunda oturacağım. Sonra, andolsun, onların önlerinden, arkalarından, saÄŸlarından, sollarından kendilerine geleceÄŸim (musallat olacağım). Sen de onların çoÄŸunu şükredici (kimse)ler bulmayacaksın.’ Allah (cc) dedi ki: ‘Zem ve tahkire uÄŸramış ve kovulmuÅŸ olarak çık oradan. Yemin ederim ki, onlardan kim sana uyarsa Cehennemi bütün sizlerden dolduracağım.’”
Ayet-i kerimede, iki nokta meselemizle yakından ilgilidir. Birincisi; şeytanların beşere musallat olmasına, ta kıyamete kadar müsaade edilip mühlet verilmesi; ikincisi ise, şeytanların insanlara, önlerinden, arkalarından, sağlarından, sollarından sokulabilmeleridir. Bunun için şeytanlar, daima insanların süfli ve hayvani arzularını işletmekte, onları aldatmakta, doğru yoldan saptırmaktadırlar. İğfal yollarından biri de, medyumları maskara olarak kullanmaları ve onlara yanlış haberler vererek beşeri ifsat etmeleridir.
Bir ayet-i kerime de şöyle buyrulur:
“Haber vereyim mi size, ÅŸeytanlar kimin üzerine inerler? Vebal yüklenici her bir sahtekar üzerine inerler. Onlar (Åžeytanlara) kulak verirler ve ekseri yalan söylerler.” (1)
Evet, çağırıldığı zaman gelenler ve medyumların masalarına vurarak ses çıkaranlar, şeytanlar ile, cinnilerin fasık olan kısımlarıdır.
Üstad Bediüzzaman Hazretleri bu konuda şunları söylemektedir:
“Bu mes’ele, felsefeden ve ecnebiden geldiÄŸi için ehl-i imana çok zararları olabilir. Ve çok su’-i istimalata menÅŸe’ olmakla beraber içinde bir doÄŸru olsa on yalan karışıyor. Çünkü, doÄŸruyu ve yalanı tefrik edecek bir mihenk, bir mikyas olmadığından ervah-ı habise ve ÅŸeytana yardım eden cinnilerin bu vesile ile hem onun ile meÅŸgul olanların kalbine ve hem de Ä°slamiyet’e zarar vermek ihtimali var. Çünkü maneviyat namına Hakaik-ı Ä°slamiye’ye ve akide-i umumiyeye muhalif ihbarat oluyor. Ervah-ı habise iken kendilerini, ervah-ı tayyibe zannettirip belki, kendilerine bazı büyük veliler namını verip Ä°slamiyet’in esasatına muhalif sözlerle zarar vermeye çalışabilirler. Hakikati taÄŸyir edip, safdilleri tam aldatabilirler.” (2)
Mevzu ile ilgili olarak, Mevlana’nın ÅŸu mısralarını da nakledelim:
“Cin insana galip gelir ve ona musallat olursa, insandaki insanlık sıfatı kaybolur.”
“Her ne söylese, onu cin söylemiÅŸ olur. Ä°ster bu baÅŸtan, ister öbür baÅŸtan, hakikatte söz cinnindir.”
“Böyle bir zamanda insanın kendi benliÄŸi gitmiÅŸ, tamamiyle cin hakim olmuÅŸtur.”
Cinlerin insanlara musallat olmaları hususunda Ebu Hüreyre (ra) demiÅŸtir ki, “Nebiyy-i Ekrem (sav) bir gün buyurdu ki, ‘Cin (taifesinden) bir ifrit dün gece namazımı bozdurmak için bana ansızın hücum etti. (Lakin) Allah (beni galip getirip) ona istediÄŸimi yapmaya fırsat verdi. Sabah olunca hepiniz onu görüp seyredesiniz diye mescidin direklerinden birine baÄŸlamak istedim. Fakat Süleyman bin Davud (as)’ın: ‘Ya Rab, beni maÄŸfiret et ve benden sonra kimseye nasib olmayacak bir mülkü, bana bağışla’ demiÅŸ olduÄŸu hatırıma geldi de ifriti köpek gibi kovdum.”
Babanzade, bu husustaki açıklamalarının ilk kısmında, mahlukat nevilerinin sayılarını bilmenin ancak Allah’a mahsus olduÄŸunu ifade eder ve hayat sahibi mahlukların, yalnız insan ve hayvanlar olmadığını belirtir. Bu iki taife dışında, melek ve cin gibi latif mahlukların da bulunduÄŸunu, Peygamberimizin ihbarı yanında, asfiyanın da ÅŸehadetlerini delil göstererek beyan eder ve ÅŸu bilgilere yer verir: “Cinler, insanlar gibi yeryüzünde yaÅŸarlar. Kafir ve mü’minleri vardır. DeÄŸiÅŸik ÅŸekil ve kılıklara girebilirler. Melek ve cinlerin varlıkları Kur’an’ın beyanı ve Peygamberimizin ihbarıyla sabittir.”
Ahmed Naim Bey, medyumların, elleri değmeden, sandalyelerin havada dolaşmalarının ve fincanların masa üzerinde kıpırdanmalarının cin ve şeytanlar tarafından yapıldığını belirtmektedir.
Etiketler: Ruh Çağırma Nedir?
32 sorgu. 7,331 saniye.