
BARNABA İNCİLİ (BARNABAS)
(Hz.Muhammed’in müjdelendiÄŸi yasak İncil.)
İncil nüshalarından aslına en yakın olanı.
Oniki Havari’den biri olup olmadığı ihtilaflı olan Barnaba, aslen Kıbrıslı olup yahudi bir aileden doÄŸmuÅŸtur. Asıl adı Joseph (Yusuf)’tur. Barnaba ise “teselli oÄŸlu” anlamında ona sonradan verilmiÅŸ bir lâkaptır. (Kitabı Mukaddes, Resullerin İşleri, IV, 36-37; Encyclopedia Britannica, U.S.A. 1970, III,171: Türk Ansiklopedisi, İstanbul 1967, V, 265).
Hz. İsa’nın tebliÄŸini yaymaya çalıştığı üç yıllık süre içerisinde zamanının büyük bir kısmını onun yakın takipçisi olarak geçirmiÅŸtir. Hz. İsa’dan öğrendiklerini ve duyduklarını bir kitapta topladığı bilinmektedir. Bu kitaba, onun adına izafeten “Barnaba İncili” denilmekte, ancak, kitabını ne zaman yazdığı kesin olarak bilinememektedir.
Barnaba İncili M.S. 325′e kadar İskenderiyye kiliselerinde kabul edilmiÅŸtir. İsa’nın doÄŸumundan sonraki birinci ve ikinci asırlarda, Tevhîd’i desteklemiÅŸ olan İraneus’un (M.S. 120-200) yazılarında elden ele dolaÅŸmıştır. M.S. 325′te meÅŸhur İznik Konsülü toplandı. Teslis akîdesi, Pavlus hristiyanlığının resmi doktrini olarak ilân edildi. Kilisenin resmi İncilleri olarak Matta, Markos, Luka ve Yuhanna İncilleri seçildi. Barnaba İncili de dahil geri kalan bütün İnciller’in okunması ve elde bulundurulması yasaklandı. Barnaba İncili hakkında sürdürülen bu yasaklama kararları, ileriki tarihlerde de devam etti. M.S. 366′da Papa Damasus’un (M.S. 304-384) da, İncil’in okunmaması için bir karar çıkarttığı söylenmektedir. Bu karar M.S. 395′te ölen Kaesaria Piskoposu Gelasus tarafından da desteklendi. Onun Apokrifal kitaplar listesinde Barnaba İncili de vardı. Apokrifa, basitçe “halktan gizlenmiÅŸ” demektir. Papa’nın, yasaklanmış kitaplar listesine Barnaba İncili’ni de almış olması, en azından, İncil’in varlığını göstermektedir. Ayrıca Papa’nın, M.S. 383′te Barnaba İncili’nin bir kopyasını ele geçirdiÄŸi ve kendi özel kütüphanesinde sakladığı da bir gerçektir (Muhammed Ataurrahim, Jesus Prophet of İslâm, England 1977, s. 39-41 ).
Barnaba İncili hakkında çıkartılan bütün bu yasaklama kararları ve İncil’in okunmaması için alınan tedbirler pek baÅŸarılı olamadı. İncil, günümüze kadar varlığını sürdürdü. Onun günümüze kadar gelmesini saÄŸlayan Fra Marino adında bir keÅŸiÅŸ olmuÅŸtur. Şöyle ki:
Barnaba İncili’nin İngilizce çevirisinin yapıldığı el yazması, Papa Sextus’ta (1589-1590) bulunuyordu. Sextus, İncil’den geniÅŸ çapta faydalanmış olan İraneus’un yazılarını okuduktan sonra İncil ile yakından ilgilenen Fra Marino ile arkadaÅŸ oldu. Bir gün Marino, Sextus’u ziyarete gitti. Birlikte öğle yemeÄŸi yediler. Yemekten sonra Papa uykuya daldı. KeÅŸiÅŸ Marino, Papa’nın özel kütüphanesindeki kitapları gözden geçirmeye baÅŸladı ve Barnaba İncili’nin İtalyanca el yazmasını ele geçirdi. İncil’i elbisesinin yeni içerisine gizliyerek oradan ayrıldı ve Vatikan’a geldi. Bu yazma daha sonra, Amsterdam’da büyük bir ün ve otorite sahibi, hayatı boyunca bu esere büyük bir deÄŸer verdiÄŸi bilinen bir ÅŸahsa ulaşıncaya kadar elden ele dolaÅŸtı. Onun ölümünden sonra da Prusya Kralı temsilcisi J.E. Kramer’in eline geçti. 1713′de Kramer bu yazmayı, kitaplar uzmanı meÅŸhur Savoy’lu Prens Eugen’e takdim etti. 1738′de, kütüphanesi ile birlikte bu yazma da Viyana’daki Hofbibliothek’e nakledildi ve halen oradadır. Erken kilise tarihçilerinden önemli bir zat olan Toland, bu yazmayı incelemiÅŸ ve ölümünden sonra 1747′de basılmış olan muhtelif çalışmalarında ona atıflarda bulunmuÅŸtur. İncil hakkında şöyle der: “Bu, tıpkı kutsal bir kitap görünümündedir.” (Ataurrahim, a.g.e, s. 41-42).
Barnaba İncili’nin İtalyanca el yazması Canon ve Mrs. Ragg tarafından İngilizce’ye çevrildi ve 1907′de Oxford Üniversitesi matbaasında basıldı ve yayımlandı. İngilizce çevirinin hemen tamamı aniden ve gizemli bir ÅŸekilde piyasadan kayboldu. Bu çeviriden yalnız ikisinin varlığı bilinmektedir: Biri British Museum’da, diÄŸeri de Washington Kongre Kütüphanesi’ndedir. Kongre Kütüphanesi’nden kitabın bir mikro-film kopyası ele geçirildi ve İngilizce çevirinin yeni bir baskısı Pakistan’da yapıldı. Bu baskının bir kopyası, gözden geçirilmiÅŸ yeni bir baskı amacıyla kullanıldı. (Ataurrahim, a.g.e., s. 42).
Barnaba İncili yirminci yüzyılın başında, Mısır’da, Dr. Halil Seâde tarafından Arapça’ya çevrilmiÅŸ ve esere bir de mukaddime yazılarak Muhammed ReÅŸid Rıza tarafından da neÅŸredilmiÅŸtir. (Ahmed Åželebi, Mukârenetü’l-Edyân, Mısır 1984, II, 215).
Son zamanlarda ülkemizde de İncil’in izlerine rastlandığı ve üzerinde bazı çalışmaların yapıldığı bilinmektedir: Bunlardan biri, Abdurrahman Aygün’ün “İncil-i Barnaba ve Hz. Peygamber Efendimiz Hakkındaki Tebşîrâtı” isimli basılmamış eseridir. Eser 1942′de yazılmıştır. (bk. Osman Cilacı, “Barnaba İncili Üzerine Bir Türkçe Yazma “, Diyanet Dergisi, Ekim-Kasım-Aralık,1983, cilt:19, sayı: 4, s. 25-35) Yine 1984′te Hakkari civarında bir maÄŸarada, Ârâmî dilinde ve Süryânî alfabesi ile yazılmış bir kitap bulunduÄŸu ve bunun Barnaba İncili olduÄŸu, yurt dışına kaçırılmak istenirken yakalandığı da bilinmektedir. (bk. İlim ve Sanat, Mart-Nisan 1986, sayı: 6, s. 91-94). Ayrıca, “Barnaba İncili” adıyla Mehmet Yıldız tarafından İngilizce’den dilimize çevrilen bir eser de 1988 yılı içerisinde Kültür Basın Yayın BirliÄŸi tarafından neÅŸredilmiÅŸtir.
Barnaba İncili’nin diÄŸer dört İncil’ den ayrıldığı en önemli noktalar ÅŸunlardır: 1- Barnaba İncili, Hz. İsa’nın ilâh veya Allah’ın oÄŸlu olduÄŸunu kabul etmez. 2-Hz. İbrahim’in kurban olarak takdim ettiÄŸi oÄŸlu Tevrat’ta belirtildiÄŸi ve hristiyan inançlarında anlatıldığı gibi İshak deÄŸil, İsmâil (a.s.)’dır. 3-Beklenen Mesih Hz. İsa deÄŸil Hz. Muhammed’dir. 4-Hz. İsa çarmıha gerilmemiÅŸ, Yahuda İskariyoth adında biri ona benzetilmiÅŸtir.

Barnaba incilinin esas İncil olduğu düşünülmektedir.
Etiketler: Barnaba İncili (Barnabas)